हाम्रा बा कमजोर हुनुहुन्थ्यो

तर बलियो देखिनुहुन्थ्यो

हाम्रा बा अभरमा हुनुहुन्थ्यो

तर भरपर्दो देखिनुहुन्थ्यो

हाम्रा बालाई चिन्ताले घेरेको थियो

तर निश्चिन्त देखिनुहुन्थ्यो

हाम्रा बा अँध्यारो लुकाउनुहुन्थ्यो

केवल उज्यालो देखाउनुहुन्थ्यो ।

आफू बिँडी खानुहुन्थ्यो

तर ‘तँ नखा’ भन्नुहुन्थ्यो

स्कुल नगएका मेरा बा

हामीलाई ‘स्कुल जा’ भन्नुहुन्थ्यो

हाम्रा आँखामा हेरेर

आफ्ना सपना भुल्नुहुन्थ्यो

आफ्ना सारा दुःखहरू

हाम्रो हाँसोले मेट्नुहुन्थ्यो ।

क ख चिनाउनु भो

एक दुई गनाउनु भो

एउटा सानो कोदालो खोज्नु भो

र, बारी खन्न लगाउनु भो

खोस्न सिकाउनु भएन

चोर्न सिकाउनु भएन

संसारमा यस्तै छ भनेर

ढुक्न सिकाउनु भएन

झुक्न सिकाउनु भएन ।

घाँस र झ्यास चिन्न सिकाउनु भो

काठ र कुकाठ चिन्न सिकाउनु भो

मान्छे सबै एकै हुँदैनन्

सायद यसैगरी बताउनु भो ।

एक दिन बा अलप हुनु भो

हावा, पानी र आकास हुनु भो

प्रकाश हुनु भो, पृथ्वी हुनु भो

चियामा बिलाएको चिनी

हर घुट्कोमा भेटिएजस्तै

सुख दुःखका हर घुम्तीमा

भेटिइरहने हुनु भो ।